4 Mei was het dan eindelijk zover!!! Angeline was de hele nacht niet naar bed geweest. (zij had alle koffers ingepakt met alle kleding die we nodig hadden in istanbul, en dat was nogal een werk). 's Ochtends vroeg werden we opgehaald door een busje dat ons naar Schiphol bracht. Daar aangekomen was het al meteen een drukte. Camera ploegen van verschillende tv-zenders stonden al klaar om nog een laatste interview van ons af te nemen voordat we het vliegtuig in stapten. De hele delegatie was aanwezig, wij met de hele club, de NOS, maar ook een gedeelte van de pers die mee naar Istanbul ging. (totaal zou er bijna 70 man aan pers vanuit Nederland naar Turkije gaan, dat is dus nogal wat).Na het inchecken was het dan zover: het avontuur kon beginnen!!!
Na een vlucht van ongeveer 3,5 uur kwamen we op het vliegveld in Istanbul aan. Aangezien je in het vliegtuig niet mocht roken, was voornamelijk ik (Paul) helemaal blij dat we weer de voeten aan de grond hadden. We waren eind Maart al een keer hier geweest, en ik wist nog dat er een ruimte was waar je wel mocht roken, dus ik liep er al snel in mijn eentje heen. Had ik achteraf beter niet kunnen doen. Toen ik namelijk in de hal kwam werd ik ineens omringd door ik weet niet hoeveel buitenlandse camera ploegen en journalisten. Ik wed dat het er wel een stuk of 50 waren!! Nou, dan weet je dus echt niet hoe je het hebt hoor!! hahaha.
Na een paar minuten kwam Fabrizio ook in die hal, en die zag dus een stukje verder al die camera's. Hij dacht: wat is daar nou toch te doen??!! Toen hij even later zag dat ik daar tussenin stond en bijna geplet werd, kwam hij me gelukkig al snel te hulp. Fabrizio, nogmaals dank!! hahaha.
Toen we eenmaal onze koffers gevonden hadden en uitgecheckt waren, stond onze bus al klaar om ons naar het hotel te brengen, de Polat Renaissance.
De NOS had ons uitgenodigd om s' avonds met hen te gaan dineren in het restaurant van het hotel. Aangezien wij ons van tevoren een beetje verveelden, gingen we met onze club alvast effe naar de bar om een borrel te pakken. Nou, dat was dus echt super gezellig!! Alleen was het, toen we eenmaal de rekening hadden, ineens een stuk minder gezellig!! We hadden met tien personen totaal 16 bier, 8 wijn en 1 cola gedronken, en de rekening bedroeg maar liefst 375 Euro!!!!!!!!!!!!!!!!! Nou, dan schrik je je dus helemaal kapot! Dat was dus ook meteen de laatste keer dat we daar in die bar gingen borrelen.
Maar zoals afgesproken gingen we effe daarna met de hele delegatie uit eten in het hotel. En dat was echt kei gezellig!!
Alleen waren wij aan de bar al begonnen met drinken, dus bij het eten gingen de wijntjes bij Paul er ook goed in. Op een gegeven moment zag ik (Fabrizio) dat Paul hem al behoorlijk had hangen, tsja, ik ken hem intussen ook wel een beetje, en hij begon tegen iedereen aan te hangen en te kletsen. Maar hij bleef maar volhouden dat het wel meeviel en dat hij de dag erna toch nergens last van zou hebben, daar kon HIJ WEL tegen. Nou, niet dus. haha.
De volgende ochtend voelde hij zich toch niet helemaal fit toen hij wakker werd. Maar, zo zei paul, na het douchen zou het wel beter gaan. NOT.
Nog geen 5 minuten nadat hij gedouched had rende hij al snel naar de wc. Natuurlijk heb ik hem wel flink uitgelachen, zeker na het avontuur met de waterpijp , waarbij ik niet goed werd toen we eind Maart al in Istanbul waren geweest.
Paul had die ochtend een zonnebril opgezet om zijn rode ogen te verbergen. Beneden stond de bus intussen al te wachten om ons naar de Arena te brengen, om er wat eerste indrukken op te doen. Er gingen een aantal beveiligings mensen mee. Dat was omdat ze bang waren voor eventuele ontvoeringen en of aanslagen. We mochten dus werkelijk nergens heen zonder onze ' Men in Black' .
Het zag er allemaal indrukwekkend uit.Overal was aan gedacht; behalve een groot perscentrum waar je gebruik kon maken van computers stond er zelfs een mobiele pin -automaat op het terrein en je kon er kebab eten.
Natuurlijk was de hal het spannendst, we werden overdonderd door het mooie podium en zouden er het liefst direct opgeklommen zijn. Nog even geduld want onze beurt voor repetities was nog niet.
Dus hebben we naar wat andere acts gekeken en ons verbaasd over het prachtige licht en de beelden van het decor.Na een aantal repetities van andere deelnemers te hebben bijgewoond begon Paul toch weer een beetje wit aan te lopen. hahaha. Voordat we het in de gaten hadden waren we Paul kwijt. Hij was nogmaals naar de toiletten gevlucht. Onze dag kon niet meer stuk!!! Die van Paul dus wel. haha.
Gelukkig voor hem was de rest van de dag redelijk rustig.Zeker in vergelijking met de hectische tijd in Nederland.
Buiten de Arena waren er nog wat interviews, en natuurlijk hadden die mensen (gelukkig alleen maar Nederlandse pers) al snel in de gaten wat er met hem aan de hand was. Vanaf dat moment stond Paul in Nederland dus bekend als een "wijnliefhebber".
Er was bij het hotel nog een speciale ' Euroclub' , waarvan die avond de officiele opening was. Natuurlijk zijn we daar ook met zijn allen heen gegaan. Tsja, wij zijn altijd in voor een feestje!! haha. Het was een soort discotheek waar alle deelnemers en pers naar toe konden gaan om effe lekker uit z'n dak te gaan. Dat was ook de ideale gelegenheid om eens kennis te maken met deelnemers uit andere landen. Het was er helaas niet al te druk. Er waren veel landen die al in de finale stonden en dus later naar Turkije zouden komen. al met al was het toch wel een super leuke avond.
De dag erna stond er een boottocht op het programma over de Bosporus. het was gelukkig heerlijk weer en samen met allerlei andere landen hebben we ons heel goed vermaakt!! Het was een boot met een groot bovendek in de open lucht, waar de vloer helemaal met kunstgras was belegd.Zo'n boot waarvan je denkt als je langs de kade staat; tsjonge zat ik daar ook maar op en dat was nu voor ons het geval.In combinatie met zon, kei harde muziek en een lekker drankje erbij was het natuurlijk heerlijk vertoeven. De ene songfestival hit na de andere werd gedraaid!! Ook ons liedje hoorden we op een gegeven moment uit de boxen komen, alleen niet de gewone versie, maar de speciale ' Eurovision' editie. Nou, het feest kon niet meer stuk. Tussen de honderden deelnemers waren ook de nodige camera's en journalisten aanwezig. We moesten alleen toch wel een beetje rustig aan doen. Wij waren namelijk de enige deelnemers op die boot, die 's middags nog moesten repeteren.
Eenmaal bij de repetitie voelde het echt heerlijk om op dat grote podium te staan!! De repetitie ging op zich best goed, alleen het geluid en de tv beelden lieten toch wel een beetje te wensen over. Na de repetitie hadden we in de pers zaal nog een nationale en internationale persconferentie. Aangezien de repetities van andere deelnemers die middag flink waren uitgelopen, waren we bang dat daar bijna niemand meer zou zijn. Dat viel gelukkig reuze mee.
De volgende ochtend moesten we weer op tijd op, die dag hadden we nameijk een citytour door Istanbul. Met een bus zijn we naar allerlei bezienswaardigheden gegaan, onder andere de blauwe moskee. Het is wel een heel mooi gebouw om te zien, maar we vonden het wel jammer dat iedereen daarbinnen zijn schoenen uit moest doen. Er hing binnen toch een bepaalde lucht die we niet helemaal thuis konden brengen.... hahaha.
Na allerlei andere dingen gezien te hebben, ging iedereen weer terug naar het hotel, behalve Angeline, Fabrizio, Paul en een aantal beveiligings mensen.We hadden namelijk nog een interview en fotosessie in een ander hotel, genaamd ' the four seasons hotel'. Voor het interview zijn met z'n vijven nog even een terrasje wezen pikken daar in de buurt. We kwamen terecht op een heel leuk dak terras van een cafe. Zoals altijd was ook de gitaar erbij, en hebben we lekker wat gezongen. Zelfs de Men in Black deden gezellig mee. De eigenaar van het cafe had al in de gaten dat wij met het Eurovisie mee gingen doen, en die kwam opeens met een foto aanzetten met waarop hij samen met Pierre van Hooijdonk te zien was!! Die was daar namelijk de week van tevoren geweest om wat te drinken. Natuurlijk wou hij ook graag met ons op de foto om zijn collectie aan te dikken. JaJa.
Toen het eenmaal tijd was zijn we dus naar het four seasons hotel gegaan. Daar kregen we te horen dat Alex en Maxima een paar weken later daar zouden overnachten. Nou, smaak hebben Alex en Maxima wel, het was namelijk werkelijk een prachtig hotel!! Je had er ook een heel mooi binnenplein waar ook ons interview en de fotosessie plaats vond.
Nadat we daar klaar mee waren moesten we flink haasten. We hadden die avond namelijk nog een uitnodiging bij het Nederlandse Consulaat!!
We werden ontvangen met allerlei lekkere hapjes en de nodige drankjes. In het begin was het allemaal nog een beetje stijfjes. We moesten ons natuurlijk aan iedereen voorstellen (normaalste zaak van de wereld) maar het was voor iedereen nog een beetje ongemakkelijk. Het meest grappige was nog wel dat we een soort van dejav vu hadden van de voorronde van het nationaal songfestival!!! De consul generaal was blijkbaar toch niet helemaal op de hoogte van alles. Hij dacht namelijk dat Fabrizio en Angeline de artiesten waren!!! Jaja, hij had zich echt in ons verdiept!! hahahaha. Toen we even later met zijn vijven ' without you' ten gehore brachten, kwam hij erachter hoe het zat. Vanaf dat moment was de sfeer ook meteen veel meer relaxed. We hebben flink gekletst met iedereen en het is een heel gezellige avond geworden!!
De zaterdag erna was,vergeleken met de andere dagen een rustige dag. Wel was er s' middags weer een repetitie. Die verliep eigenlijk ongeveer hetzelfde als die andere, het geluid voor de mensen thuis was weer niet al te best, en ook de beelden kwamen niet helemaal over zoals we het wilden hebben. Maar gelukkig kon daar nog aan gewerkt worden. Ook na deze repetitie nog een persconferentie die lekker vlot en vrij relaxed verliep.
En toen werd het zondag. Alle songfestival deelnemers en alle pers werd uitgenodigd door de Turkse minister van cultuur. Hier was de dress code om toch wel chique gekleed te gaan. Dus wij strak in pak!!
Door vele boten werd iedereen opgehaald om vervolgens te water naar het paleis te gaan waar het feest werd gehouden. En WAT een paleis en WAT een feest!!!
We zagen het paleis in de verte en het was echt gigantisch groot!! Het feest werd in de openlucht gehouden met een tent erbij waar een bigband de gehele avond stond te spelen. Honderden bedienden liepen de hele avond rond om iedereen van een drankje te voorzien. Het was net alsof je recht in een James Bond film terecht kwam. Zo voelde je je wel echt een ster!!! het wemelde de hele avond van de pers, we gaven het ene interview na het andere, en natuurlijk hebben we ook vele malen ons liedje gezongen. Totaal waren er zo'n 3000 man aanwezig op het feestje. Later die avond toen het donker begon te worden zag het er echt als een sprookje uit. Schitterende verlichting op het paleis. We kwamen echt terecht in de wereld van Alladin!! Toen later ook nog eens gigantisch vuurwerk werd afgeschoten vanaf een boot op het water was het feest helemaal compleet. Een ding wisten we wel zeker: Turkije wil echt dolgraag bij de Europese Unie!! hahaha. Ze hadden er echt hun uiterste best voor gedaan om er een gigantisch feest van te maken, en dat is ze ook zeker gelukt. Zelfs de delegatie van de NOS, die toch al veel van dit soort feestjes van andere jaren mee hadden gemaakt, vertelden dat ze dit nog nooit hadden gezien!! Een avond om nooit te vergeten dus.
De maandag erna hadden we overdag vrij. Linda (de vriendin van Fabrizio) was intussen in istanbul gearriveerd en zij hebben de dag lekker samen doorgebracht.
Mijn familie (van Paul) was zondags aangekomen, en ik had met ze afgesproken voor ons hotel. Ik dacht dat ze maar met een paar man zouden komen, maar ineens kwam er een heel oranje legioen aanzetten voor ons hotel!! Je hoorde ze in de verte al zingend aankomen. Super lachen dus!! We zijn met zijn allen naar een terras gelopen, een stukje voorbij het hotel, waar we de nodige borrels hebben genuttigd. Alle mensen die voorbij kwamen zaten te kijken, Tsja, het viel ook wel erg op, 20 man, allemaal met oranje shirts aan met Re-union op de voorkant, en dan ook nog allemaal oranje petjes. Ze hadden een single aan de eigenaar van het cafe gegeven, en die heeft de hele middag aan een stuk door ons liedje gedraaid. En iedereen maar meezingen!! hahaha. Het was in elk geval super gezellig!!
Het lijk misschien of we er alleen maar feest hebben gevierd (je moest toch overal aanwezig zijn), maar 's avonds hadden we alweer een feestje. Dit keer was ons eigen Holland feestje aan de beurt. in tegenstelling tot wat andere landen deden, waren hier alleen de Nederlandse pers voor uitgenodigd, samen met natuurlijk de hele delegatie.
Het feestje werd gehouden op het dakterras van het ' four seasons hotel' waar we een paar dagen eerder nog een interview hadden gedaan. Deze avond ging ook het dagelijkse radio programma ' Istanbul calling' van radio 2 van start. dit werd live uitgezonden vanuit het Hollands feest. Ron (de presentator van het programma) had al enkele dagen zitten stressen vanwege het feit dat de techniek in Turkije niet alles was. We begonnen de live-uitzending, maar binnen de kortste keren viel de stroom uit.... Weg verbinding. Ron werd helemaal kwaad, maar wij, (we konden er echt niks aan doen) lagen helemaal in een deuk!!!! We kwamen echt niet meer bij!!! We zouden ook nog ons liedje live in het programma zingen. Wij beginnen te spelen en te zingen, houd Fabrizio ineens op!! De gitaar klonk zo vals als het maar zijn kon!!! hahahaha. Pieter had namelijk per ongeluk tegen de gitaar aangestoten. We kwamen echt niet meer bij!!!! hahahaha. Nou, vanaf dat moment kon Ron er gelukkig ook om lachen. het was in elk geval een leuke en spontane radio uitzending.
Na de nodige interviews met de Nederlandse pers zijn we dan toch weer op weg gegaan naar ons eigen hotel. We moesten wel een beetje op tijd naar bed, de volgende dag hadden we namelijk 2 generale repetities op het programma staan.
Het beeld zag er gelukkig eindelijk helemaal top uit, alleen het geluid liet nog wel wat te wensen over. Het was welliswaar iets beter dan de repetities daarvoor, maar perfect was het nog bij lange niet. De eerste generale repetitie was 's middags, de andere 's avonds. De generale van die avond was ook meteen de back-up voor het Eurovisie. Dit doen ze altijd standaard voor het geval dat de techniek het af zou laten weten tijdens het echte songfestival. Die avond zat er ook voor de eerste keer publiek in de zaal, en we kunnen jullie vertellen, dat voelt heerlijk!!! Het publiek was helemaal enthousiast, en daardoor zaten wij natuurlijk ook met een geweldig gevoel op het podium.
ondanks het tegenvallende geluid hadden we dus niets te klagen!! Wij waren er klaar voor!!!
Terug | Overzicht
| Verder